Author: Hennie Molenaar

Loslaten Het boek gaat verschijnen. Deze week kreeg ik bericht van Boekscout dat ze het graag uitgeven. Ik heb een fijne redacteur gevonden en de definitieve tekst is bijna klaar. Als alles naar plan verloopt, is het deze winter te koop.Natuurlijk ben ik daar blij mee.Het is een langdurend project geweest en ik heb er mijn ziel en zaligheid ingestopt. Ik heb een flinke stapel boeken gelezen, websites bestudeerd en wandelingen door Delft gemaakt. En dat was dan alleen nog maar de research.Met al die informatie heb ik geprobeerd een mooi verhaal te vertellen. Een verhaal dat iets zegt over de stad en haar bewoners in de zeventiende eeuw, maar dat natuurlijk ook een mooi, meeslepend en/of ontroerend verhaal moest worden. Ik vind dat het goed gelukt is, maar zoals altijd blijft het spannend het met de wereld te delen.Nu moet ik weer allerlei zaken rondom de publicatie gaan regelen. Ik moet vast weer van die e-mailadressen verzamelen. Ik moet bedenken...

Herfst Een week geleden zijn we een paar dagen weggeweest. Eind september, en tot vijf dagen van tevoren leek het mooi weer te worden. Dus het plan was lange fietstochten en wandelingen maken, met misschien wel een terras hier of daar. Het werden de koudste septemberdagen ooit. En ook de natste, denk ik.Drie weken geleden was er weer eens iets goed misgegaan in mijn rug en leefde ik een paar dagen op pijnstillers. Toch was ik optimistisch en boekte ik een hotel bij Rhenen. We hadden daar onlangs gewandeld en dat was goed bevallen. Ook had ik een paar mooie fietsroutes in de buurt gevonden. Die zouden altijd in te korten zijn, mocht mijn lijf protesteren. En anders waren er altijd nog die terrasjes.De dagen voor we weggingen, begon de herfst. Op de kalender, maar ook buiten. Kouder en natter werd het en af en toe waaide het flink. Het lijstje van mee te nemen spullen veranderde van korte broek en...

Alleen Al een paar dagen ben ik alleen thuis. Vanwege bijzondere zaken op zijn werk, komt mijn lief alleen hier slapen. Ik vind het heerlijk.Twee en een half jaar geleden, aan het begin van jeweetwel, begon het thuiswerken en dat doet hij de meeste tijd nog steeds. Over het algemeen gaat dat prima, we hebben ruimte zat om elkaar niet in de weg te zitten en het is best prettig tussen de middag samen een rondje te lopen. Ik heb een vast ritme gekregen en altijd iemand om mee te kletsen.Maar het heeft ook mindere kanten. Toen het heet was, waren er minder geschikte plekken om te werken en mooie zinnen bedenken als er iemand naast je online zit te vergaderen, valt niet mee. Bovendien heb ik het erg nodig af en toe te lanterfanten, om me heen te kijken, veel te lezen en naar muziek te luisteren. Dat voelt toch meer als tijdverspilling als er boven op zolder keihard gewerkt...

Warm (een verhaal) Zomerdag op Skagen Zuidstrand (1884) - P. S. KroyerZe had in haar stoeltje achterin de tuin, bij het kippenhok, zitten dromen over koude limonade en ijs, toen één van de jongens riep: ‘We gaan zwemmen! We gaan zwemmen’.Ze was opgestaan en had al twee stappen gedaan, toen ze zich bedacht, haar boekje pakte en weer ging zitten. Maar Anna was haar komen halen.‘Ik dacht al dat je hier zat. Kom mee, we gaan naar het strand, je kunt niet alleen thuisblijven.’‘Echt niet?’ vroeg ze.‘Dat weet je best’, zei Anna en ze had haar overeind getrokken. ‘Pak je hoedje en je schoenen, ze staan op je te wachten.’Dus daar stond ze nu. Achter haar lagen de vissersboten die op het strand getrokken waren en waar de jongens hun kleren en handdoeken overheen hadden gegooid. Voor haar was de zee, waar bijna alle jongens bloot in rond spetterden. Zodat ze heerlijk konden afkoelen. De tantes hadden gezegd dat ze goed...

Planning Na een lange reis van zes weken door Scandinavië, had ik vorige week zin weer aan het werk te gaan. Of in ieder geval om achter mijn bureau te gaan zitten en te bedenken hoe ik verder moest. Helaas gooide corona roet in het eten.Net toen ik dacht op de één of andere manier immuun te zijn, want iedereen had het wel een keer gehad, maar ik niet, werd mijn lief de een na laatste dag in Noorwegen verkouden en daarna echt ziek. Thuis bleek dat hij het had, maar ik niet. Ik kon nog net boodschappen doen. De volgende dag was het toch raak.Heel ziek werd ik niet, na twee dagen knapte ik al weer op, maar het schopte wel de goede voornemens in de war. Een paar dagen heb ik niets kunnen doen en daarna waren er nog allerlei klusjes om langzaamaan weg te werken. Ik heb geen kinderen gezien, geen koorrepetitie gehad en mijn dagen doorgebracht met...

Keuzes Als een boek voor de schrijver voltooid is, is het dat natuurlijk nog niet. Alleen als het de bedoeling is dat niemand het leest, kun je het hier bij laten. Maar de meeste schrijvers hebben lezers nodig.Hoewel ik heel tevreden ben over hoe De Tuin uiteindelijk verschenen is bij Boekscout, wil ik met mijn volgende boek toch weer iets anders. Het boek over het Delft van Van Leeuwenhoek ligt klaar, ik heb ook al een titel, die ik nog even voor mij houd, en nu moet ik beslissen wat ik er mee ga doen.Ga ik het weer overal naar toe sturen, in de hoop opgemerkt te worden? Ga ik het in eigen beheer uitgeven? Of ga ik weer naar een bedrijf als Boekscout? Het zou mooi zijn als het in 2023 te koop is, want dat is een Van Leeuwenhoek jaar. Maar wat als dat niet lukt? Is dat erg, of is het belangrijker dat het verschijnt?Een paar weken geleden...

Solo In december 1934 vond er in de Oude School in Ouddorp een bijzonder concert plaats. Er traden vier koren op, uit Ouddorp zelf, en uit Stellendam, Goedereede en Herkingen. Het was een concert met een zwaar christelijk tintje, er werden alleen Psalmen gezongen. Eén van de hoogtepunten was Psalm 134, die helemaal alleen, ten gehore werd gebracht door een achtjarig jongetje. Dat jongetje was Adri Molenaar. Mijn vader. Zoals ik al eerder heb geschreven, kende ik mijn vader als een rustige, bescheiden man, die niet graag op de voorgrond trad. Toch is hij hier altijd apetrots op geweest. Het was het enige verhaal uit zijn jeugd dat hij vaker vertelde. Dat ik er zoveel over weet, komt doordat het de krant heeft gehaald. Op Goeree-Overflakkee verschijnt al sinds 1930 iedere week het Eilandennieuws en in het nummer van 12 december 1934 verscheen een recensie van het concert. Volgens de schrijver van dit artikel, kon je  dat het zingen van mijn vader zeer...

Concert Al twee jaar is mijn koor in de war. Af en toe is er gerepeteerd, maar vooral in het begin van jeweetwel niet. Digitaal repeteren was geen groot succes. Na een aantal keren via Zoom, werd in het najaar van 2020 Jamulus ontdekt. Tussendoor werd er wel 'echt' met elkaar gezongen, buiten en op afstand en later weer binnen. En zo op en af.Maar heel zelden waren we compleet. Sommige koorleden wilden niet digitaal repeteren, bijvoorbeeld omdat ze al de hele dag digitaal vergaderden. Anderen durfden het niet aan elkaar echt te ontmoeten. Daarnaast waren er leden die om andere, ook akelige, redenen, veel afwezig waren. Maar er is niemand vertrokken.Het betekende wel dat we al die tijd aan hetzelfde repertoire gewerkt hebben. Want steeds waren er noten nieuw voor sommige zangers. En tijdens de digitale repetities kon er niets aan de afwerking gedaan worden. Allemaal logisch, allemaal overmacht. Maar voor koorleden die vrijwel overal bij zijn geweest, wordt het...

Lente Het leven leek eindelijk weer de goede kant op te gaan. Corona was op z'n retour en er is weer veel meer mogelijk. Als brildrager ben ik blij dat ik bijna geen mondkapjes meer op hoef. Voorzichtig begon ik plannen voor de zomer te maken.En toen begon de oorlog. Natuurlijk kwam die niet uit de lucht vallen, maar zolang er niet echt gevochten werd, leek alles nog mogelijk. Vorige week woensdag, op mijn verjaardag, werd ik genomineerd voor een boekenprijs. De zon scheen en ik deed allerlei leuke dingen. Zodat ik, voor mijn doen, ontspannen naar bed ging.Maar toen ik de volgende dag wakker werd was de oorlog begonnen. Het Russische leger had, onder Poetin, de Oekraïne aangevallen. Dat is verschrikkelijk en angstaanjagend en niemand weet hoe het verder zal gaan en af zal lopen. Sindsdien heb ik buikpijn en weet ik niet wat ik moet schrijven.Het contrast is te groot. Hier in het zuiden werd carnaval gevierd en hoewel...

Foto Sinds een paar maanden begeef ik mij ook op Instagram. Volgens de wat jongere mensen in mijn omgeving werkt dat veel beter om je bekendheid te vergroten dan Facebook. Omdat het belangrijk is de aandacht vast te houden, probeer ik eenmaal per week een nieuw beeld te delen. Hoe ingewikkeld ik het ook vind.Meestal is het een oudere foto of prent, die illustreert waar ik me bij het schrijven zoal mee bezig houd. Met het verleden dus. Ik deel afbeeldingen van 17e-eeuwse Delftse geleerden en - plekken. En oude foto's van mijn familie, die in de verte iets met De Tuin te maken hebben.De oude fotoboeken van mijn ouders zijn een dankbare bron. Een jaar of wat geleden heb ik veel van die foto's gedigitaliseerd, dus ik heb een mooi voorraadje om uit te putten. De foto's van voor de tweede wereldoorlog zijn grotendeels gemaakt in studio's. Daarna lijkt er een oom of tante geweest te zijn met een toestel,...