Blog

Weg Peacemural Derry Het boek is weg. Helemaal af en de deur uit. Nu is het aan de uitgever. Dat zal nog even duren, een maand of drie tot ze iets laten horen en dan nog een tijdje om alles af te werken. Maar als het goed is verschijnt het nog dit jaar.Zelf was ik ook weg. Samen met mijn lieve wederhelft reisde ik vijf weken door Ierland en een klein deel van Engeland, Wales en Schotland. Ditmaal reisden we met onze eigen auto en vier veerboten.Ierland heb ik al eerder bezocht en die keer voelde ik me erg welkom. Dat was niet veranderd. De natuur is er natuurlijk prachtig en het land heeft een interessante geschiedenis, maar het fijnst waren toch al die aardige mensen die we ontmoetten. Gastvrouwen en –heren op de plekken waar we logeerden, maar ook gidsen, personeel in restaurants en gewoon, tegenliggers tijdens een wandeling. Misschien dat Ieren en Nederlanders wel wat op elkaar lijken. Ze zijn...

Aanpassen Sophia van Hannover door Louise Hollandine van de Palts Al meer dan een maand ben ik druk bezig met het aanpassen van mijn boek. Ik dacht dat het klaar was, maar daar dacht mijn redacteur heel anders over.Haar belangrijkste kritiek was dat de motivatie en het conflict niet erg duidelijk waren. Dat was even slikken, want het zijn natuurlijk essentiële elementen in een goede roman. Even was ik bang dat ik helemaal opnieuw moest beginnen. Maar zo erg was het gelukkig niet.Wel was het veel werk. Hele stukken heb ik herschreven, gereorganiseerd of geschrapt. Ook heb ik het één en ander toegevoegd, zoals subtiele aanwijzingen op wat er nog zou volgen, en meer dialoog.Gelukkig vond ze ook veel wel goed. Dialogen, scenes en innerlijke tweespalt. Misschien moet ik hierna voor theater gaan schrijven. Ik heb dus doorgezet en volgens mij is het nu zo goed als klaar. Hoewel ik wel het overzicht een beetje kwijt ben.Daarom lees ik het de komende...

En door De uitgevers zijn niet enthousiast over mijn boek. Dat verwachtte ik al een beetje, maar het is toch slikken als je een afwijzing krijgt. Het duurt dan even totdat ik me realiseer dat het boek wordt afgewezen en niet ikzelf. Ook zegt het niets over de kwaliteit, maar meer over de stapels die uitgeverijen binnenkrijgen en over hun zoektocht naar iets wat actueel is en/of goed zal verkopen.Ik zou willen dat mijn boeken dat laatste doen, maar ik weet dat de kans daarop heel klein is. Bovendien gaat het mij vooral om professionele erkenning.Tja.Na een paar maal diep ademhalen, heb ik besloten het boek eerst naar een redacteur te sturen, omdat ik niet wil dat er fouten in staan.Daarna gaat het weer richting Boekscout.Intussen zit ik al weer druk in de research voor mijn volgende verhaal. Want ik laat mij natuurlijk niet ontmoedigen. Veel wil ik er nog niet over kwijt, want ik weet zelf ook nog niet welke...

Ploeteren Het is mistig en koud en met de wereld gaat het ook niet lekker. Echt een goed moment om in de put te zakken. Ik probeer dat uit alle macht te voorkomen, maar makkelijk is het niet.Het lijkt wel alsof ik me alles steeds meer aantrek, nu ik ouder word. Iran, Oekraïne, Gaza, Soedan, die lummel in de VS die de wereld de vernieling in helpt, het niet zien van de urgentie van de klimaatverandering; het doet bijna fysiek pijn. Ik blijf het nieuws volgen en ik doe wat ik kan, maar dat is niet zoveel.Als het dan ook op persoonlijk vlak niet goed loopt, is het moeilijk monter door het leven te gaan. Drie keer ziek binnen zes weken, een kapot riool waardoor het behelpen is hier, de kou die mijn fybromyalgie weer goed benadrukt en dan nog een aantal zaken, die te privé zijn om hier te noemen, maar me wel bezighouden.Dus gaf mijn sowieso niet zo geweldige...

Wachten Natuurlijk heb ik nog niets gehoord. Van een uitgever, bedoel ik. Dat viel te verwachten, maar ik ben niet de geduldigste persoon op aarde en ik moet nu iets doen waar ik heel slecht in ben, namelijk wachten.We wachten allemaal wel ergens op. Op vrede in al die landen waar het oorlog is, op een omslag in de omgang met klimaatverandering, wereldwijd bij voorkeur, op een nieuw kabinet dat zich een beetje gedraagt en op gelijke rechten voor iedereen. Solidariteit dus vooral. Iedereen probeert zijn steentje bij te dragen, maar veel invloed hebben we niet. Niet dat die steentjes niet helpen, maar er is veel meer nodig.Tot zover Hennie’s kerstboodschap. Terwijl we wachten, leven we gewoon verder. Ik ook. Soms is het lastig te bedenken wat ik moet doen iedere dag, nu ik geen vast project meer onder handen heb. Dus ik verzin van alles. Zoals  dat beluisteren van de muziek op de cassettes, waar ik de vorige keer over...

Bandjes Het boek ligt al enkele weken bij drie uitgevers, dus ik heb nu meer tijd voor andere bezigheden. Nadenken over een volgend boek, natuurlijk, maar ook allerlei opruimklusjesIk werk aan een mooi oud bureau, met een grote lade in het midden. Die belemmert mij eigenlijk bij het in een goede houding werken. Voor iemand met chronische pijnklachten niet ideaal. Daarom hebben we die lade verwijderd. Met pijn in het hart, want hij ligt vol met mijn cassettebandjes uit de tijd dat die het logische medium waren om naar muziek te luisteren. Ze behelzen dus mijn muzikale geschiedenis van pak ‘m beet 1975 tot 1995. Natuurlijk heb ik ook elpees, maar als scholier en arme student kon ik die maar een enkele keer aanschaffen.Die bandjes gooi ik niet in één keer weg. Ik doe iets veel leukers. Ik zoek op of ze op Spotify staan en daarna gaan ze pas bij het vuilnis. Zo heb ik de laatste muziek beluisterd die...

Keuzes Portret van prinses Louise Hollandine van de Palts (1622-1709) als Diana Het is weer zo ver. Het boek is af en er moeten keuzes gemaakt worden. Ga ik het de wereld ingooien en, zo ja, op welke manier?Een keuze die ik al wel gemaakt heb, is die voor de titel. Dat kostte heel wat tijd, lijstjes en denkwerk. Ik ben er nu uit, maar ik houd hem nog even voor me. Om het spannend te houden. De afbeelding bij deze tekst zou een hint kunnen geven.Nee, dan het uitgeven. Mijn vorige romans verschenen als publishing on demand bij Boekscout. Over het contact met deze uitgeverij en de uitvoering van de vormgeving van de boeken ben ik best tevreden. Maar zij doen geen redactie en weinig aan promotie. Dus voor dat eerste moet ik iemand voor inhuren en het laatste moet ik zelf doen. Zoals bekend zorgt dat bij mij voor veel stress en heb ik er een bloedhekel aan. Laat mij...

Poseren Hoe lang moet ik nog blijven zitten met dat stomme hoedje op? Mijn broertje zit op de schommel en mijn zusje met een boek op de veranda, in de schaduw. Mama zegt dat het een eer is dat tante Jo mij wil schilderen, dat ze speciaal voor mij gekomen is, met die hoed Dat ik dat hoedje mag houden en daar dus blij mee moet zijn.Maar ik zit al uren op mijn stoeltje en het is zo warm. Ik voel het zweet over mijn rug lopen en mijn hoofd doet pijn. Mijn zus heeft een heel dun jurkje aan, maar om mij te schilderen, wilde tante Jo dat ik mijn zondagse aandeed, en daaroverheen mijn schort. Ze vindt het zonlicht mooi voor de kleuren op het schilderij, maar zij zit onder een parasol.Nu moet ik ook nog plassen, maar ik mag niet praten. Misschien merkt ze het als ik wat ga zitten wiebelen.Ze zegt enkel dat ik stil moet zitten....

Pijn Het is mooi weer. Ik zit in mijn achtertuin aan tafel en probeer te werken. De kat ligt naast me onder de kamperfoelie. Het zou een ideale situatie kunnen zijn.Maar ik heb pijn. En niet zomaar, een beetje spierpijn of een stijve nek, maar pijn over mijn hele lijf. En de laatste weken speciaal in mijn onderrug.De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik daar al tientallen jaren last van heb. Toen ik een student van 23 was, schoot het er ineens in, en sindsdien heb ik bijna geen dag geen last gehad. Natuurlijk waren er wel slechte en betere periodes, maar de pijn was nooit helemaal weg.Daar kwam een jaar of tien geleden de diagnose fybromyalgie bij. Dat is de diagnose die je krijgt als je over je hele lichaam pijnklachten hebt en vaak moe bent, terwijl er geen lichamelijke oorzaak voor te vinden is.  Vroeger werd dat aanstelleritis genoemd, tegenwoordig gelukkig niet meer. Maar is ook...

Maubuisson Louise Hollandine van de Palts was prinses, dochter, zus en schilder, maar de laatste 45 jaar van haar leven moeder-overste van de abdij van Maubuisson. Deze abdij is in de middeleeuwen gesticht door de koningin-moeder Blanche van Castilië en was bestemd voor dames zoals zijzelf, vroom, vaak weduwe en welgesteld, zodat zij zich uit de wereld terug konden trekken en zich aan God konden wijden. Maar dan wel in relatief luxe omstandigheden.Deze abdij was niet zo ver van Parijs gelegen, zodat er contact onderhouden kon worden met de familie, het hof en de Parijse geestelijkheid. Maubuisson bezat uitgestrekte landerijen die werden verpacht en waarvan de opbrengst grotendeels ten goede kwam aan het klooster. De abdij was groot, met een flinke kerk, een kapel, meerdere bijgebouwen en vanaf het midden van de zeventiende eeuw een pensionaat waar meisjes naar toe werden gestuurd om door de zusters te worden opgevoed en onderwezen en zo klaargestoomd werden voor een leven als adellijke dame.Na...