Weg

Het boek is weg. Helemaal af en de deur uit. Nu is het aan de uitgever. Dat zal nog even duren, een maand of drie tot ze iets laten horen en dan nog een tijdje om alles af te werken. Maar als het goed is verschijnt het nog dit jaar.

Zelf was ik ook weg. Samen met mijn lieve wederhelft reisde ik vijf weken door Ierland en een klein deel van Engeland, Wales en Schotland. Ditmaal reisden we met onze eigen auto en vier veerboten.

Ierland heb ik al eerder bezocht en die keer voelde ik me erg welkom. Dat was niet veranderd. De natuur is er natuurlijk prachtig en het land heeft een interessante geschiedenis, maar het fijnst waren toch al die aardige mensen die we ontmoetten. Gastvrouwen en –heren op de plekken waar we logeerden, maar ook gidsen, personeel in restaurants en gewoon, tegenliggers tijdens een wandeling. Misschien dat Ieren en Nederlanders wel wat op elkaar lijken. Ze zijn vaak nieuwsgierig naar anderen en hebben een prettig gevoel voor humor.

Natuurlijk generaliseer ik. Er zijn ook irritante Ieren, dat geloof ik meteen, en over irritante Nederlanders kan ik maar beter niet beginnen. Net nu ik dit schrijf is het nieuws uit Belfast dat er na een akelige moord er vreselijke racistische rellen uitgebroken zijn. Net als hier. Maar ik heb zelf alleen goede ervaringen gehad.

Over Noord-Ierland kan ik trouwens een apart stuk schrijven. Misschien doe ik dat nog wel. De belangrijkste boodschap die van dat bezoek bleef hangen is dat je na een conflict met elkaar verder moet, dus dat je maar beter kunt kijken naar wat je verbindt, aldus de stadsgids van Derry.

Daar heb ik niets aan toe te voegen.