Ploeteren

Het is mistig en koud en met de wereld gaat het ook niet lekker. Echt een goed moment om in de put te zakken. Ik probeer dat uit alle macht te voorkomen, maar makkelijk is het niet.

Het lijkt wel alsof ik me alles steeds meer aantrek, nu ik ouder word. Iran, Oekraïne, Gaza, Soedan, die lummel in de VS die de wereld de vernieling in helpt, het niet zien van de urgentie van de klimaatverandering; het doet bijna fysiek pijn. Ik blijf het nieuws volgen en ik doe wat ik kan, maar dat is niet zoveel.

Als het dan ook op persoonlijk vlak niet goed loopt, is het moeilijk monter door het leven te gaan. Drie keer ziek binnen zes weken, een kapot riool waardoor het behelpen is hier, de kou die mijn fybromyalgie weer goed benadrukt en dan nog een aantal zaken, die te privé zijn om hier te noemen, maar me wel bezighouden.

Dus gaf mijn sowieso niet zo geweldige mentale gezondheid het op en kreeg ik een joekel van een paniekaanval in de nacht voor een leuk optreden van mijn koor. En heb ik als een hoopje ellende op de bank gelegen in plaats van gezellig meegezongen. Gelukkig gaat het nu weer ietsje beter.

Ik probeer mezelf af te leiden met plannen maken voor een volgend boek. Ik lees van alles en zet ideeën op papier. Het zal nog wel even duren voor ik echt kan beginnen. Het is lastig om over iets nieuws na te denken als er nog een ongepubliceerd boek ligt. Want ik heb nog steeds niets gehoord.