Raar

Het is een rare week. Het is ook een prachtige week, als ik naar buiten kijk. En een treurige, als ik de krant lees. Maar voor mijzelf is het vooral een rare week.

Een week geleden verscheen Zelfportret. Maar omdat alles wat ik moest regelen al daarvoor gedaan was, was het eigenlijk een vrijdag als alle andere. En ook de dagen daarna gebeurde er niet veel. Op het supergezellige buurtfeest vroeg een enkeling naar het boek, maar verder werd er vooral lekker gegeten, gekletst en gesjoeld (jawel!). Verder ging ik naar de film (Pressure,  met een zeer toepasselijke titel), naar de fysio en naar de kapper. En naar de koorrepetitie. Ook was ik gewoon aan het werk, wat inhield dat ik veel las,voor inspiratie voor een volgend verhaal.

Ook bakte ik een taart. Twee zelfs, want de eerste was wat te donker. Die taart en die kapper hebben te maken met datgene waar ik deze week veel meer mee bezig was. Dan met mijn boek. Morgen gaat een van mijn kinderen trouwen.

En dat voelt pas echt raar. Zelf ben ik nooit getrouwd, dat vond ik niet nodig en teveel gedoe. Maar nu geniet ik wel van alle feestelijkheden die ze verzinnen. Het zou zo maar eens een prachtige dag kunnen worden (zie ook de tweede zin van dit blog).

Tussendoor ontving ik foto’s van lezers die mijn boek al in huis hebben, en zelfs een van mijn boek bij boekhandel Adr. Heinen. Nu is het wachten op wat ze er van vinden.

Dus ja, het is een heel rare week.